Раздæр Тæтæртуппы бæрæгбон уыд сæрды, ахаста-иу дыууæ-æртæ боны. Фæстæдæр бæрæгбон кæнын райдыдтой кæфты мæйы, фæззыгон куыстытæ куы фæвæййынц, адæм сæ хор, сæ тыллæг куы бафснайынц, уæд (кæс Тæтæртуппы дзуар). 
Тæтæртупмæ куывтой, Уацилламæ куыд куывтой, афтæ. Уый уыд хоры, бæркады, адæмæн фарнхæссæг бардуаг. Куыдфæстæмæ йын йæ ном бæттын байдыдтой Уастырджиимæ. Æмæ ныр Ирыстонæй бæлццæттæ куы фæцæуынц, уæд бирæтæ скувынц: «О Тæтæртуппы Уастырджи, фæндараст нæ фæкæн! Hæ Райгуырæн зæххæй цæуæм, æмæ йыл фæстæмæ æнæниз, сæрæгас, æнæфыдбылызæй куыд сæмбæлæм, уыцы хорзæх нын ракæн!» 
Тæтæртуппы кувæндон æрæнцад Елхотмæ хæстæг, Тæтæртуппы хохыл. Раздæр ардæм цыдысты ирæттæ æмæ кæсгæттæ. Ам-иу уынаффæ кодтой сæ иумæйаг хъуыддæгтыл, лыг кодтой, дыууæтæн дæр ахсджиаг чи уыди, ахæм фарстатæ. Уый уыд, дыууæ адæмыхатты минæвæрттæ кæрæдзиуыл кæм æууæндыдысты, ахæм бынат. 
Бæрæгбон-иу акусарт кодтой гал, сфыхтой-иу бæгæны æмæ-иу Тæтæртуппы дзуарæй куырдтой, цæмæй сын хорз хорæрзад йæ цæст бауарза, сæ гонтæ хорæй се дзаг куыд уой, сæ бæлццæттæ амондджын фæндæгтыл куыд цæуой. 
Кувæндон стыр бынат ахста адæмы царды. Ахуыргæндтæ куыд зæгъынц, афтæмæй йæм кувын райдыдтой стдæсæм æнусæй фæстæмæ. 

В прежние времена праздник отмечался летом, продолжался 2-3 дня, однако позднее его приурочили к осени, когда все работы окончены, урожай убран (см. Тæтæртуппы дзуар). 
Татартуппу молились так же, как молились Уацилла. Это было аграрное божество, приносящее людям счастье. Позднее его стали отождествлять с Уастырджи. Ему вверяют себя все, кто отправляется в дальний путь. Прощаясь с Осетией, они обращаются к Татартуппу: «Уастырджи Татартуппа, пожелай нам счастливого пути! Мы покидаем родную землю, так пошли нам такого счастья, чтобы мы вернулись живыми и здоровыми». 
Святилище Татартуппа находится недалеко от селения Эльхотово на вершине горы Татартупп. В прежние времена сюда собирались паломники из Осетии и Кабарды. Здесь совещались о совместных делах, решались важные для всех вопросы. Это было место, где представители двух наций безгранично верили друг другу. На праздник закалывали быка, варили пиво. Просили Татартуппа послать хороший урожай, чтобы в будущем году их закрома были полны зерна, которое пойдет на свадьбы и кувды, благословить путников и даровать им счастливую дорогу. 
Святилище Татартуппа играло важную роль в жизни народа. По мнению ученых, оно возникло в 18 веке.